وظیفه همه مؤمنین (اَعزّهم الله تعالی) این است که همواره این نکته را در ذهن خود داشته باشند که حضرت مهدی (علیه السلام) از جانب خداوند سبحان، امام منصوب بر آنان در این عصر می‌باشد، ولی حکمت الهی اقتضا کرده است که تا زمان اجازه ظهور، از دیده‌ها پنهان بماند.
بنابراین، بر آنان است که علاوه بر وجوب شناخت آن حضرت و اعتقاد به وی و اظهار مودّت با ایشان، بسیار به یاد او باشند و در خلوت و مجالس خود، از دعا برای وی غفلت نورزند و به برپایی مراسمی که نام او و پدران آن حضرت (علیهم السلام) را زنده نگه می‌دارد و از ظلمی که ستمگران بر آنان کرده‌اند، یاد می‌شود همت گمارند.
و رنج آن حضرت (علیه السلام) از مشاهده ستم و تباهی فراگیر در زمان غیبت، و مراتب شوق ایشان به ظهور برای اصلاح انحراف‌های دینی و برپایی عدالت در میان بندگان خدا را در خاطر داشته باشند.
و بدانند که همه آنها مورد توجه و اهتمام آن حضرت هستند که از پدر و مادر به ایشان مهربان‌تر، و اوضاع و احوال ایشان برای وی بااهمیت است و به دعا برای آنان و عنایت به ایشان تعهد دارد؛ و شایسته است که برای برآورده شدن نیازهای خود و برطرف شدن مشکلات، به جایگاه آن حضرت توسل جویند.
و باید منتظر تشریف‌فرمایی آن حضرت باشند و برای این که با ظهور وی فرجی برای ایشان و همه امت حاصل شود دعا کنند، و با بصیرت و یقین و پیروی درست، خود را مهیّا سازند.